Alinea 41 Centrale Raad van Beroep 16 april 2002

In hoger beroep is door appellant betoogd dat in een geval als het onderhavige, waarin binnen één fb-code tenminste één functie valt binnen de bandbreedte van de omvang van de maatmanarbeid van de verzekerde, geen rekening wordt gehouden met de kleinere urenomvang van eventueel bijkomende arbeidsplaatsen (teneinde aan het vereiste aantal van zeven arbeidsplaatsen te kunnen voldoen), en er derhalve geen reductiefactor wordt toegepast. Volgens appellant leidt dit niet tot een vertekend beeld van de resterende verdiencapaciteit. In dat verband wijst appellant erop dat volgens de rechtspraak van de Raad aan fulltimers ook parttime functies kunnen worden geduid (USZ 1998/151). De in genoemde uitspraak neergelegde regel dat in het daar aan de orde zijnde geval het loon van de parttime functie als het mediaanloon diende te worden genomen betrof de situatie waarin de resterende verdiencapaciteit diende te worden bepaald aan de hand van een maandloonvergelijking. Het niet volgen van genoemde regel zou in zo'n geval leiden tot een vertekend beeld van de verdiencapaciteit van de verzekerde. Bij een uurloonvergelijking gaat de ratio van de hiervoor genoemde regel niet op. Het uurloon van een parttimer en fulltimer is immers - uitzonderingen daargelaten - gelijk. Aldus leidt het selecteren van een parttime functie niet tot een vertekend beeld van de resterende verdiencapaciteit. Ook in het onderhavige geval zijn de uurlonen van de fulltime en parttime 'samensteller printer' gelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f218ae234ea5f8f34c38fc997db9cede017de3a4f8216230222e577a5229934d | shasum -a 256