Alinea 31 Centrale Raad van Beroep 3 oktober 2002

Gelet op hetgeen in de gedingstukken en het te zijner zitting naar voren is gebracht, is de Raad van oordeel dat appellant niet staande kan houden dat het dagloon waarnaar zijn WAO-uitkering wordt berekend, evident onjuist is. Hierbij heeft de Raad tevens in aanmerking genomen het in hoger beroep overgelegde, op 25 april 2002 gedateerde, rapport van accountantskantoor Van Noort Gassler & Co. De Raad merkt hierover op dat op grond van de Dagloonregelen WAO voor de vaststelling van het dagloon bepalend is het loon dat appellant in het jaar, aan het intreden van zijn arbeidsongeschiktheid onmiddellijk voorafgaande, in zijn beroep gemiddeld heeft genoten. De in voornoemd rapport gehanteerde 'Maatman-methode' is naar het oordeel van de Raad een onjuiste berekeningwijze om het hier aan de orde zijnde dagloon te kunnen vaststellen. Daarnaast is de Raad van oordeel dat de als relevant aangevoerde commissaris-beloning niet uit dienstbetrekking is genoten en derhalve geen loon is in de zin van de Coördinatiewet Sociale Verzekering. Anders dan appellant is de Raad van oordeel dat de rechtbank zich wel uitgesproken heeft over de periode 1978/1991. Immers, door vast te stellen dat er geen redenen zijn om terug te komen op het bij besluit van 6 juni 1975 vastgestelde dagloon, heeft de rechtbank zich tevens uitgelaten over de uitkeringsbedragen nadien. Dat in voornoemde periode de toeslag onjuist was berekend, hetgeen in 1989 heeft geleid tot een nabetaling, kan niet daaraan afdoen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5eae7b5957695ed48c30ef9aad827de1d50d913431be79c4feb55dafb0ee0d4e | shasum -a 256