Alinea 39 Centrale Raad van Beroep 1 oktober 2002

De Raad is van oordeel dat zich in het geval van gedaagde geen zodanige bijzondere of uitzonderlijke omstandigheden voordoen dat appellant gehouden zou moeten worden geacht op grond van een dringende reden geheel of gedeeltelijk af te zien van de in het bestreden besluit neergelegde terugvordering. De Raad stelt vast dat gedaagde, juist als gevolg van de door haar ter onderbouwing van haar beroep op een dringende reden benadrukte trage afhandeling door appellant van haar melding uit 1994 betreffende het naast haar uitkeringen ingevolge de WAO, de WW en de TW ontvangen van een ANW-uitkering en ABP-pensioen, van de aan haar in totaal onverschuldigd betaalde toeslag, ten bedrage van f 16.341,55, uiteindelijk nog slechts een bedrag van f 4.676,41, betrekking hebbende op het tijdvak van 1 augustus 1996 tot 1 december 1997, aan appellant behoeft terug te betalen. Hetgeen voorafgaande aan 1 augustus 1996 was betaald, het verschil tussen beide genoemde bedragen, bleek immers in verband met het ten tijde van de eerste terugvorderingshandeling reeds verstreken zijn van de vijf- en tweejaarstermijn, als bedoeld in de tot die datum gegolden hebbende terugvorderingsbepaling, niet meer terugvorderbaar. Mede tegen de achtergrond hiervan vermag de Raad niet in te zien dat de van de zijde van gedaagde naar voren gebrachte omstandigheden - ook niet indien deze tezamen in ogenschouw worden genomen - tot het oordeel zouden moeten leiden dat terugvordering van laatstgenoemd bedrag voor gedaagde onaanvaardbaar is. Ook overigens is aan de Raad van dergelijke omstandigheden niet gebleken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5790de47d1c875f93bf4e71846cb0cd849ab3bb081d6d0b187f3b69bea2a72cd | shasum -a 256