Alinea 21 Centrale Raad van Beroep 12 december 2002

De Raad is van oordeel dat er in onderhavig geval geen sprake is van een dienstbetrekking naar burgerlijk recht in verband met het ontbreken van een verplichting tot loonbetaling. De door appellant ontvangen onkostenvergoeding kan niet gezien worden als een contraprestatie, in geld of in natura, voor de door hem verrichte werkzaamheden. De Raad beantwoordt de hierboven geformuleerde vraag dan ook ontkennend, waarbij hij opmerkt dat de door appellant ontvangen vergoeding per kilometer niet uitkomt boven hetgeen in het maatschappelijk verkeer in gevallen als het onderhavige gebruikelijk per gereden kilometer door een werkgever wordt vergoed. De Raad vindt hiervoor steun in de omstandigheid dat de vergoeding tevens lager is dan het forfaitaire bedrag genoemd in de op grond van artikel 6, achtste lid van de Coördinatiewet sociale verzekeringen gebaseerde geldende ministeriële regeling, zoals deze luidde ten tijde in geding, welk bedrag geacht wordt te strekken tot bestijding van de kosten per kilometer voor vervoer per auto. Het feit dat appellant door gebruik te maken van een oude auto en door zelf met behulp van een kennis het onderhoud te verzorgen zijn kosten laag kon houden en daardoor zijn werkelijke kosten onder het bedrag van de vergoeding heeft weten te houden, kan niet betekenen dat de aan appellant verstrekte vergoeding per kilometer aangemerkt dient te worden als loon.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7228d376fda9c5f1943a05b2dd00d2594065926c1fbcac5ef2200803dc48dc74 | shasum -a 256