Alinea 24 Centrale Raad van Beroep 1 oktober 2002

Anders dan appellant is de Raad van oordeel dat de door appellant gestelde gewekte verwachting niet een zo bijzonder geval oplevert dat strikte toepassing van artikel 57, eerste lid, van de WAO in die mate in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel dat zij op grond daarvan geen rechtsplicht meer kan zijn. Volgens vaste rechtspraak is van een zo bijzonder geval in het algemeen immers slechts sprake in die gevallen waarin kan worden gewezen op een ondubbelzinnige, schriftelijke mededeling van het uitvoeringsorgaan, aan welke mededeling geen onjuiste of onvolledige inlichtingen van de belanghebbende debet waren, terwijl de onjuistheid van de mededeling van het uitvoeringsorgaan door de belanghebbende ook niet anderszins had behoren te zijn onderkend. In casu is niet gebleken dat zijdens gedaagde onjuiste inlichtingen aan appellant zijn verstrekt over de invloed van bijverdiensten op zijn uitkering ingevolge de WAO. Voor zover al enig gesprek over dit onderwerp tussen appellant en een medewerkster van gedaagde heeft plaatsgevonden -van een schriftelijke vastlegging is geen sprake-, is toch niet gebleken dat tijdens dit gesprek aan appellant is medegedeeld dat hij tot fl. 500,= (€ 226,89) netto per maand kon bijverdienen zonder dat zijn uitkering hierdoor in nadelige zin beïnvloed zou worden. Dat appellant de gestelde opmerking van de medewerkster zonder doorvragen in die zin heeft opgevat dient voor zijn risico te blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e25c3c3b522fcd31913abf37922a963cdf6b7e78b90067c5cfd3196c29a59785 | shasum -a 256