Alinea 19 Centrale Raad van Beroep 15 januari 2003

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank als haar oordeel uitgesproken dat de in de arbeidsovereenkomst voor gedaagde en zijn werkgever opgenomen opzegtermijn van zes maanden strijdig is met het bepaalde in artikel 7:672 van het BW. Uit het zesde lid van dat artikel vloeit dwingend voort dat ingeval, zoals in casu, de voor de werknemer geldende termijn schriftelijk is verlengd tot zes maanden de voor de werkgever geldende termijn niet korter mag zijn dan het dubbele van die voor de werknemer, derhalve niet korter dan twaalf maanden. Bekorting van deze voor de werkgever geldende termijn is ingevolge het achtste lid van genoemd artikel slechts bij collectieve arbeidsovereenkomst mogelijk; een CAO is echter niet van toepassing. In aanmerking nemend dat de in artikel 7:672 van het BW opgenomen regeling onmiddellijke werking heeft, is de tussen gedaagde en zijn werkgever overeengekomen opzegtermijn ingaande 1 januari 1999 nietig. Naar het oordeel van de rechtbank moet in het geval van gedaagde daarom de opzegtermijn worden bepaald aan de hand van de wettelijke opzegtermijn van artikel 7:672, tweede lid, van het BW, zulks met inachtneming van het vierde lid van dat artikel, de rda-maand. Nu appellant echter naar het oordeel van de rechtbank ten onrechte de aanzegtermijn in aanmerking heeft genomen, heeft zij, onder toewijzing aan appellant van proceskosten en griffierecht, het bestreden besluit vernietigd en het Lisv opgedragen een nieuw besluit te nemen met inachtneming van hetgeen in haar uitspraak is overwogen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6eea7ec04bc9bbbb96f83e58a99173f077d489499524a29d3efe7461f20b24ae | shasum -a 256