Alinea 26 Centrale Raad van Beroep 9 juli 2003

De Raad stelt voorop dat hij zich, uitgaande van de feiten en omstandigheden die uit het dossier blijken, ermee kan verenigen dat gedaagde heeft aangenomen dat zich dringende redenen als bedoeld in artikel 36, vierde lid, van de WW voordeden, waarvan - zoals de Raad op basis van de wetsgeschiedenis meermalen (bij voorbeeld ten aanzien van een gelijkluidende bepaling in de Algemene bijstandswet in de uitspraak van 19 december 2002, USZ 2003/67) heeft overwogen - sprake is als door de terugvordering onaanvaardbare sociale of financiële consequenties voor de betrokkene optreden. Uit de door appellant verstrekte gegevens blijkt dat hij ten tijde van de behandeling van zijn bezwaarschrift omvangrijke lasten en hoge schulden had en dat hij voor materiële ondersteuning en huisvesting was aangewezen op familieleden. Naar gedaagde in het bestreden besluit heeft aangegeven is voorts "tegen beter weten in" tot voorschotverlening overgegaan, aangezien aanstonds duidelijk had kunnen zijn dat appellant niet aan de referte-eis voldeed, en is appellant daardoor wat betreft de mogelijkheid om bijstand te krijgen in een positie geraakt welke volgens gedaagde "zeer wel een verminderd recht daarop met zich mee zou kunnen brengen". Hoewel uit de voorhanden zijnde gegevens niet met zekerheid is op te maken hoe het vervolg is geweest van de melding die appellant in december 1999 bij de GSD heeft gedaan en ook de gemachtigde van gedaagde ter zitting van de Raad daarover desgevraagd geen duidelijkheid heeft kunnen geven, houdt de Raad het er, gelet op voormelde telefoonnotitie, voor dat appellant over de periode waarop de terugvordering betrekking heeft geen bijstand heeft ontvangen. De Raad merkt daarbij op dat, naar blijkt uit zijn uitspraak van 7 mei 2002 (USZ 2002/182), in het kader van de Algemene bijstandswet de omstandigheid dat een betrokkene de over een bepaalde periode ontvangen voorschotten ingevolge de WW dient terug te betalen, niet wegneemt dat die voorschotten ten aanzien van die periode moeten worden gerekend tot de middelen van bestaan om in de noodzakelijke kosten daarvan te voorzien en derhalve aan bijstandsverlening in de weg staan. Het voorgaande duidt erop dat appellant juist als gevolg van die voorschotverlening over de betrokken periode geen bijstand kon krijgen. Gelet op al het voorgaande houdt de Raad het er met gedaagde voor dat aan het moeten terugbetalen van voorschotten in de gegeven, uitzonderlijke, omstandigheden onaanvaardbare financiële, althans sociale, consequenties voor appellant waren verbonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/badbfb6aa4b2d6303fc8bd51b5a16e5676e895ac920324fc98a61831853fcbfb | shasum -a 256