Alinea 23 Centrale Raad van Beroep 29 juli 2003

Appellant voert in hoger beroep aan dat de inkomenssuppletie dient te worden aangemerkt als een loondervingsuitkering dan wel een uitkering die naar aard en strekking daarmee overeenkomt en op die grond voor de vaststelling van het voor de TW in aanmerking te nemen inkomen moet worden meegerekend. De rechtbank is volgens appellant van een te beperkte interpretatie van het begrip loondervingsuitkering uitgegaan. Van de zijde van appellant wordt er op gewezen dat de inkomenssuppletie ingevolge artikel 15 van het Reïntegratie-instrumenten-besluit Wet REA voor de premieheffing en inhouding wordt aangemerkt als een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ) en ook in het vervallen Besluit inkomenssuppletie AAW als onderdeel van de arbeidsongeschiktheidsuitkering werd aangemerkt. Uit artikel 16 van het Reïntegratie-instrumenten-besluit Wet REA, waarin de hoogte van de inkomenssuppletie is bepaald, blijkt dat deze onverbrekelijk verbonden is met de arbeidsongeschiktheidsuitkering. Ook overigens is het karakter van de inkomenssuppletie van dien aard dat deze als een loondervingsuitkering beschouwd kan worden. Het betreft een regeling zonder toets op vermogen of partnerinkomen. Bovendien is de inkomenssuppletie bedoeld om te voorzien in een inkomensderving. Tot slot doet appellant een beroep op analogie met het bepaalde in het tweede lid van artikel 130b van de Werkloosheidswet (WW), waarin de loonsuppletie als bedoeld in het eerste lid van die bepaling, voor onder meer de toepassing van andere wetten en de daarop berustende bepalingen wordt aangemerkt als uitkering op grond van de verplichte verzekering op grond van de WW.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a304a78a3d4ac58c5817604b8c1707e288e171bf16feffa5361f9946990e75f3 | shasum -a 256