Alinea 27 Centrale Raad van Beroep 12 juni 2007

Bij de aangevallen uitspraak I heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit I ongegrond verklaard. De rechtbank heeft voorop gesteld dat het Uwv bij de korting appellants inkomsten uit de werkzaamheden als zelfstandige slechts in aanmerking heeft genomen, voor zover deze samenhangen met zijn na het intreden van de arbeidsongeschiktheid verrichte werkzaamheden en deze het zogeheten ‘garantie-inkomen’ te boven gingen. De rechtbank achtte deze handelwijze in het licht van de uitspraak van de Raad van 2 december 2003, LJN: AO0416, niet onjuist. De rechtbank heeft voorts geoordeeld dat voormelde inkomsten in overeenstemming met de door appellant gemaakte fiscale keuze geheel aan hem konden worden toegerekend, met name nu appellant zich tegenover de fiscus heeft gepresenteerd als een zelfstandige die gemiddeld meer dan 30 uur per week in zijn onderneming heeft gewerkt. De rechtbank heeft daarbij laten wegen dat appellant volgens zijn eigen verklaringen ook werkzaamheden van niet-fysieke aard heeft verricht, zoals het onderhouden van klantcontacten en het zijn van aanspreekpunt en coördinator. Dergelijke werkzaamheden moeten naar het oordeel van de rechtbank ook als arbeid in de zin van artikel 44 van de WAO worden gezien. De rechtbank heeft ten slotte geoordeeld dat appellant verwijtbaar zijn mededelingsplicht heeft geschonden en dat het hem redelijkerwijs duidelijk heeft kunnen zijn dat de over het jaar 1996 en de jaren daarna behaalde winsten van invloed konden zijn op de hoogte van zijn WAO-uitkering. Dat het Uwv op de hoogte was van het feit dat appellant als zelfstandige werkzaam was, deed daaraan niet af, aldus de rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d97d790947e11681fb104d369588247b820567ea047f6d375fcafdcaae5ef198 | shasum -a 256