Alinea 48 Centrale Raad van Beroep 20 september 2007

Met het voorgaande is tevens gegeven dat over de periode van 1 juli 2000 tot en met 30 april 2005 is voldaan aan de voorwaarden voor terugvordering met toepassing van artikel 58, eerste lid, aanhef en onder a, van de WWB. Appellant was dan ook bevoegd om de kosten van bijstand over die periode van betrokkenen terug te vorderen. Appellant voert het beleid (voor zover in dit geding van belang) dat in gevallen van het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenverplichting steeds tot terugvordering van de als gevolg daarvan ten onrechte of tot een te hoog bedrag verleende bijstand wordt overgegaan. Daarvan wordt afgezien indien het terug te vorderen bedrag lager is dan € 100,-- of wanneer daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. Zoals de Raad al eerder heeft geoordeeld, gaat dit beleid de grenzen van een redelijke beleidsbepaling niet te buiten. Met appellant is de Raad van oordeel dat in het geval van betrokkenen geen sprake is van een dringende redenen in de zin van het beleid. Huisarts Van Gemert heeft in zijn reeds eerder genoemde brief van 29 juni 2007 weliswaar gewezen op de psychische belasting die de problemen met appellant voor betrokkenen met zich brengen en aangegeven dat een van hen in behandeling is bij een psychiater, maar daarmee is naar het oordeel van de Raad niet aangetoond dat sprake is van een uitzichtloze situatie of een acute noodsituatie. Gelet hierop stelt de Raad in het voorliggende geval vast dat appellant heeft gehandeld overeenkomstig zijn beleid. Betrokkenen hebben geen bijzondere omstandigheden naar voren gebracht die appellant aanleiding hadden behoren te geven in hun geval van dit beleid af te wijken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4c2fdd5e6a576adaccb3b270222c9a094097040364878e5444f945845c40826b | shasum -a 256