Alinea 36 Centrale Raad van Beroep 14 november 2007

Uitgaande derhalve van een behandelingsduur van 14 maanden door het bestuursorgaan, is de Raad van oordeel dat de overschrijding van de redelijke termijn het gevolg is van een niet-verontschuldigbare traagheid van de besluitvorming. Er voorts van uitgaande dat appellante door die trage besluitvorming daadwerkelijk spanning en frustratie heeft ondervonden - hetgeen door het Uwv ook niet gemotiveerd is betwist - ziet de Raad dan ook aanleiding om het Uwv te veroordelen tot een vergoeding van de door appellante geleden immateriële schade. Dat het Uwv die schadevergoeding eerder, bij het niet aangevochten besluit van 24 juni 2005, van de hand heeft gewezen, doet aan deze veroordeling niet af. De Raad wijst er daarbij op dat uit artikel 8:73, eerste lid, van de Awb voortvloeit dat terzake van een gegrondverklaring van een beroep de rechter op verzoek een schadevergoeding kan toewijzen. Het is met dat uitgangspunt in strijd als het Uwv, hangende een hoger beroep waarbij tevens een verzoek om schadevergoeding als bedoeld in artikel 8:73 van de Awb is gedaan, door het nemen van een besluit als het onderhavige de beoordeling van een dergelijk verzoek om schadevergoeding aan de bevoegde rechter zou kunnen onttrekken. Dit klemt te meer in een geval als het onderhavige waarin eerst na het afronden van de volledige procedure, en derhalve eerst bij de uitspraak, kan worden beoordeeld of er sprake is van een schending van de redelijke termijn bedoeld in artikel 6 van het EVRM, en, indien inderdaad van een dergelijke schending sprake is, in hoeverre die schending is toe te rekenen aan de bestuursrechtelijke besluitvorming.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2b2eb2999f85328beae6cfe2b180985cd0241e8bc6b49505c4f4ac86597467bb | shasum -a 256