Alinea 39 Centrale Raad van Beroep 30 maart 2010

4.6. Onder verwijzing naar zijn uitspraak van 19 augustus 2008, LJN BE8918, is de Raad ook in het onderhavige geval van oordeel dat deze omstandigheid niet aan toekenning van een langdurigheidstoeslag in de weg staat. Blijkens de wetsgeschiedenis van artikel 36 van de WWB is de langdurigheidstoeslag bedoeld als inkomensondersteuning voor personen die langdurig zijn aangewezen op een inkomen op minimumniveau (en die een grote afstand hebben tot de arbeidsmarkt). De bruto-uitkering ingevolge de WAJONG van appellante bedroeg 75% van het minimumloon. Aangezien appellante in de referteperiode geen ander in het kader van de toepassing van artikel 36, eerste lid, aanhef en onder a, van de WWB relevant inkomen heeft ontvangen, was zij aangewezen op een inkomen op minimum niveau. Gelet op de bedoeling van de wetgever vormt de hoogte van het inkomen van appellante in de referteperiode dan ook geen beletsel voor toekenning van de langdurigheidstoeslag. Dat het netto-inkomen van appellante in bepaalde maanden binnen de referteperiode - kennelijk uitsluitend als gevolg van belastingheffing en/of vakantietoeslag - enkele eurocenten of enkele euro’s hoger uitviel dan de in die periode voor appellante van toepassing zijnde bijstandsnorm vermeerderd met de toeslag, leidt niet tot een ander oordeel. Deze opvatting spoort ook met de uitleg van de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in de brief aan de Tweede Kamer van 7 december 2004 (kamerstukken II, 2004-2005, 28 870, nr. 127).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa391b89c9e1457203fa069e497749198375bc09bd949e963762a74948e7b043 | shasum -a 256