Alinea 33 Centrale Raad van Beroep 4 mei 2010

2.5. Met het Uwv is de Raad van oordeel dat een schadeprocedure als deze, waarin uitsluitend de schade in verband met overschrijding van de redelijke termijn aan de orde is, niet langer in aanmerking dient te worden genomen bij de vaststelling van de schadevergoeding in verband met overschrijding van de redelijke termijn. De Raad neemt daarbij in aanmerking dat de rechtspraak omtrent de vergoeding van schade wegens overschrijding van de redelijke termijn inmiddels is uitgekristalliseerd, zowel wat betreft de hoogte van de te vergoeden schade als wat betreft de te volgen procedure. Zoals uit de rechtspraak van de Raad volgt, moet iedere instantie waar een verzoek om schadevergoeding voorligt, naar het moment van zijn beslissing in het geding beoordelen of de redelijke termijn op dat moment is overschreden en of er aanleiding is tot vergoeding van schade. Indien de procedure daarna nog wordt voortgezet, bijvoorbeeld doordat hoger beroep wordt ingesteld of doordat een bestuursorgaan na de vernietiging van een besluit een nieuwe beslissing dient te nemen, zal een volgende instantie - desgevraagd - moeten oordelen over de aanspraak op schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. In het voorliggende geding speelt daarbij nog mee dat bij de uitspraak van de Raad van 25 juni 2009 onherroepelijk is vastgesteld dat betrokkene geen aanspraak op een arbeidsongeschiktheidsuitkering had, zodat aan de met de procedure gepaard gaande spanning en frustratie op dat moment een einde is gekomen. De Raad tekent hierbij wel aan dat, indien een rechtbank of de Raad in een separate procedure de hoogte van de schadevergoeding vaststelt, deze procedure niet onnodig lang mag duren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cdeddca68cf0d0683dd1a189ed0aea9e50f4b819918d6260357b8869ea451c8c | shasum -a 256