Alinea 26 Centrale Raad van Beroep 21 juni 2011

4.2. De Raad is met de rechtbank van oordeel dat appellant daarin niet is geslaagd. Uit de gedingstukken blijkt dat medewerkers van de gemeente Nijmegen ten tijde in geding diverse malen in de woning aan de [adres 1] zijn geweest en tevergeefs bij appellant hebben aangeklopt of -gebeld. Op 29 april 2009 is appellant verschenen op een gesprek bij de Dienst Inwonerszaken van de gemeente. Nadat hij had verklaard dat in zijn woonsituatie niets was gewijzigd, heeft aansluitend een huisbezoek op het adres [adres 1] plaatsgevonden. Op grond van de daar aangetroffen situatie, zoals beschreven in de rapportage van 4 juni 2009, die niet wezenlijk verschilde van die tijdens het huisbezoek op 11 april 2008, heeft het College terecht de conclusie getrokken dat appellant er niet in is geslaagd aan te tonen dat hij daar thans wel zijn feitelijk hoofdverblijf had. De Raad laat daarbij in het midden welke waarde aan de diverse elkaar tegensprekende getuigenverklaringen moet worden gehecht. Voor zover appellant met verwijzing naar zijn ziekenhuisopname destijds heeft willen betogen dat sprake was van zeer dringende redenen, als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de WWB, kan de Raad hem niet volgen. Zoals de Raad al vaker heeft overwogen, vindt artikel 16, eerste lid, van de WWB in situaties als deze geen toepassing, aangezien niet ter discussie staat dat appellant ten tijde in geding behoorde tot de personenkring van de WWB en de uitsluitingsgronden als bedoeld in de artikelen 13 tot en met 15 zich in de toenmalige situatie van appellant niet voordeden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/967bb2d242f8c3d5eed8986fbbc2b1e7cbb812f112e176d8f6bfc0d603d9367f | shasum -a 256