Alinea 36 Centrale Raad van Beroep 9 november 2011

5.1. Ter zitting hebben partijen de actuele stand van zaken toegelicht. Deze houdt in dat appellanten nog woonachtig zijn op het adres [adres 1] in [gemeente], dat de aanvragen van appellanten van 1 september 2010 voor een verblijfsvergunning regulier inmiddels zijn afgewezen en dat hiertegen bezwaar is gemaakt. Verder is toegelicht dat het COA de Rva-verstrekkingen heeft beëindigd, waartegen bezwaar is gemaakt en, tot slot, dat appellant in de weekenden niet langer verblijft op een pleegadres. Uit deze stand van zaken blijkt dat de verblijfsrechtelijke status van appellanten nog niet in rechte vaststaat. Gelet op het feit dat op basis van de gedingstukken aangenomen kan worden dat appellanten behoren tot de categorie kwetsbare personen die gezien artikel 8 van het EVRM in het bijzonder recht hebben op bescherming van hun privé- of gezinsleven, acht de Raad het volgende van belang. Zolang appellanten niet over een verblijfsvergunning in de zin van artikel 8, aanhef en onder a tot en met e en l, van de Vw 2000 beschikken, zal het COA of de Dienst Terugkeer en Vertrek van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties het verantwoordelijke bestuursorgaan zijn om aan appellanten opvang te bieden. Zoals de Raad echter eerder heeft overwogen, zie de meergenoemde uitspraak van 19 april 2010 (LJN BM0956), dient het College, in het geval komt vast te staan dat het verantwoordelijke bestuursorgaan heeft beslist dat appellanten niet voor een opvangvoorziening in aanmerking komen en derhalve een aanspraak op een voorliggende voorziening als bedoeld in artikel 2 van de Wmo niet geldend kan worden gemaakt, appellanten onder die omstandigheden en met voorbijgaan aan artikel 11 van de Vw 2000, toe te laten tot de maatschappelijke opvang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea3e0ead2ede3edcfbf91c5797d2b0da39c156b9a7b39c21046362488e22ad54 | shasum -a 256