Alinea 39 Centrale Raad van Beroep 13 augustus 2012

4.1. In hoger beroep heeft appellant voorop gesteld dat, nu betrokkene geen hoger beroep heeft ingesteld, het alleen gaat om de vraag of er strijd is met het discriminatieverbod. In dat kader heeft appellant primair aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft aangenomen dat er sprake is van vergelijkbare gevallen. De rechtbank is voorts bij haar toetsing aan artikel 14 van het EVRM en artikel 26 van het IVBPR voorbij gegaan aan de betekenis van de zetelovereenkomsten die Nederland heeft gesloten met de Verenigde Naties (VN). Die overeenkomsten brengen mee dat personen als betrokkene in een andere positie verkeren dan kinderen van ouders die niet werkzaam zijn bij zo’n internationale organisatie. Subsidiair wordt betoogd dat het verschil in behandeling waar het hier om gaat juist ook door het bestaan van de zetelovereenkomsten objectief gerechtvaardigd is. Daarbij wordt opgemerkt dat de zaak raakt aan de soevereiniteit van de VN. In de zetelovereenkomsten heeft de VN er immers uitdrukkelijk voor gekozen ook haar soevereiniteit over de sociale zekerheidsrechten van gezinsleden van haar personeel te behouden. Appellant zou, als de rechtbank wordt gevolgd, inbreuk moeten maken op die soevereiniteit. Die consequentie is volkenrechtelijk onaanvaardbaar en is ook overigens niet in overeenstemming te brengen met artikel 94 van de Grondwet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f119d4f0b309128d016ea8900f4999ba67e47eb2e90bbd3a19d5e834690d9a9b | shasum -a 256