Onder 4.6. Centrale Raad van Beroep 9 juli 2013

Appellante heeft aangevoerd dat het college op grond van dringende redenen van terugvordering had moeten afzien. Het in dit verband gedane beroep op artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de rechten van het kind (IVRK) slaagt niet, reeds omdat volgens vaste rechtspraak (CRvB 26 januari 2010, LJN BL1686) deze verdragsbepaling geen bepaling is die naar zijn inhoud een ieder kan verbinden als bedoeld in de artikelen 93 en 94 van de Grondwet. Het college heeft met betrekking tot de uitoefening van de hem ingevolge de WWB toekomende terugvorderingsbevoegdheid beleid ontwikkeld, dat is neergelegd in de Beleidsregels terugvordering, verhaal en incasso 2010 (beleidsregels). Daarin is onder meer bepaald dat verwijtbare vorderingen in beginsel in alle gevallen worden terug- en ingevorderd en dat op individuele gronden kan worden afgeweken van dit beleid. Ter zitting heeft het college uiteengezet dat onder individuele gronden als bedoeld in de beleidsregels mede worden begrepen dringende redenen, waaronder wordt verstaan onaanvaardbare sociale en/of financiële consequenties van een terugvordering voor de betrokkene. De stelling van appellante dat zij de zorg draagt voor zichzelf, haar minderjarige kinderen en haar man, die gelet op zijn verblijfstatus geen recht op bijstand heeft, en dat zij door de terugvordering in ernstige financiële problemen zal komen, is ontoereikend om dringende redenen aan te nemen op grond waarvan het college van terugvordering had moeten afzien. Van belang hierbij is dat appellante als schuldenaar bescherming heeft, of deze zo nodig kan inroepen, van de regels inzake de beslagvrije voet als bedoeld in artikel 475b tot en met 475e van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/be3a69b8df212bdfbab068481ebc7d52a7e1a31d45883bd1a4b268835c9b202f | shasum -a 256