Alinea 32 Centrale Raad van Beroep 12 maart 2013

4.7. Dat [G.] niet gedurende de gehele periode van 1 mei 2005 tot 1 december 2008 regelmatig bij appellante kwam, vindt steun in de verklaring van [G.], het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming van 10 februari 2006 en de verklaring van de bewoner van [adres nr.] 17. Zo heeft [G.] op 12 mei 2009 verklaard dat hij een alleenstaanden-uitkering had aangevraagd omdat hij ruzie had gehad met zijn vrouw, dat hij door de politie was meegenomen, dat hij voor de rechter moest komen en dat de familie van appellante tegen hem had gezegd dat hij niet meer naar haar toe mocht gaan. In het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming uit 2006 staat vermeld dat [G.] op een kamer woont, dat de kinderen hun hoofdverblijf bij appellante hebben, dat de kinderen wekelijks contact hebben met hun vader, dat zij hun vader bellen en dan bij hem op bezoek komen. De bewoner van [adres nr.] 17 heeft op 23 april 2009 onder meer verklaard dat op nummer 30 een man en een vrouw en een zoon en twee dochters wonen en dat de man een poosje, misschien een jaar, is weggeweest maar er daarna weer was. Het betoog van appellante dat de uit het buurtonderzoek verkregen informatie niet mag worden gebruikt omdat het buurtonderzoek, gezien het stelselmatige karakter ervan, een inbreuk vormt op haar persoonlijke levenssfeer, slaagt niet. Daarbij is van belang dat slechts vijf bewoners in de omgeving van het uitkeringsadres zijn gehoord en dat daarbij eenmalig en alleen in zijn algemeenheid is geïnformeerd naar de bewoners op het uitkeringsadres.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5affe83f6d5fcd82f3db5cdb8ed129c4f4bee9fdbc77e53f2696ceca1c131e7c | shasum -a 256