Onder 2. Centrale Raad van Beroep 13 juni 2014

De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en appellant opgedragen een nieuw besluit te nemen op het bezwaar van betrokkene, met inachtneming van hetgeen de rechtbank in de aangevallen uitspraak heeft overwogen. De rechtbank heeft overwogen dat in het kader van een beoordeling van de arbeidsongeschiktheid een diagnose niet van doorslaggevend belang is. Van belang zijn de beperkingen die in de weg staan aan het verrichten van arbeid. De door de rechtbank benoemde deskundige M. Kazemier, psychiater, heeft de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis bevestigd en heeft te kennen gegeven dat de opbouw van een eigen persoonlijkheid door het toestandsbeeld van betrokkene vanaf zijn 15e jaar onvoldoende is gebleven. De rechtbank heeft vervolgens overwogen dat het toestandsbeeld van betrokkene rond zijn 17e jaar niet wezenlijk zal hebben verschild van de situatie als geschetst door Kazemier en dat de beperkingen tot het verrichten van arbeid verbonden aan de borderline persoonlijkheidsstoornis meebrengen dat betrokkene rondom zijn 17e jaar al arbeidsongeschikt moet worden geacht. Dit leidt tot de conclusie dat er sprake is van een novum als bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Gezien het voorgaande heeft appellant ten onrechte geweigerd om terug te komen van het besluit van

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ed8647cf7676eb6725d607380f322dd6c5692273b7540593ab2329f0d91c3db0 | shasum -a 256