Onder 4.3. Centrale Raad van Beroep 13 juni 2014

De door de behandelend psycholoog gegeven diagnose, die op zich als een nieuw gegeven is te beschouwen, kan niet als een nieuw feit in de zin van artikel 4:6 van de Awb worden aangemerkt. Deze diagnose is immers niet gebaseerd op wezenlijk andere gegevens met betrekking tot de gezondheidssituatie van betrokkene op diens 17e/18e verjaardag dan waarmee de verzekeringsarts bekend was ten tijde van de eerste Wajong-aanvraag en waarop het afwijzende besluit van 26 augustus 2008 is gebaseerd. Uit de stukken blijkt dat de verzekeringsarts ten tijde van de eerste aanvraag op de hoogte was van de psychische klachten en de problemen waarmee betrokkene in zijn jeugd en zijn vroege adolescentie te kampen heeft gehad. Deze omstandigheden heeft de verzekeringsarts betrokken bij het vaststellen van de beperkingen in een Functionele Mogelijkhedenlijst. Onder verwijzing naar vaste rechtspraak heeft appellant zich terecht op het standpunt gesteld dat de nadere diagnose geen aanleiding is om terug te komen van de op 26 augustus 2008 genomen beslissing. Dit leidt er toe dat, anders dan de rechtbank heeft overwogen, geen sprake is van nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb zodat appellant met overeenkomstige toepassing van dit artikel het verzoek van betrokkene heeft kunnen afwijzen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ed8647cf7676eb6725d607380f322dd6c5692273b7540593ab2329f0d91c3db0 | shasum -a 256