Onder 5.10. Centrale Raad van Beroep 23 september 2014

In het enkele feit dat al vanaf december 2013 geen behandelingen van verzoeker hebben plaatsgevonden is geen grond gelegen om van het treffen van een voorziening af te zien. Ter zitting heeft verzoeker gewezen op de inmiddels plaatsgehad hebbende terugval (slechter lopen en spreken) en het - door Hofstad genoemde - perspectiefverlies (uitzichtloosheid) als gevolg van het uitblijven van neurofeedbackbehandeling. Ter voorkoming van een verdere terugval van verzoeker die ernstig psychisch letsel bij verzoeker kan veroorzaken, met het risico van de door Hofstad tevens genoemde suïcidaliteit, acht de voorzieningenrechter het aangewezen dat een voorlopige voorziening wordt getroffen. Vooralsnog gaat de voorzieningenrechter ervan uit dat in de periode totdat op het hoger beroep is beslist voor verzoeker voldoende is dat de neurofeedbackbehandeling kan worden hervat in een frequentie van een sessie per week, waarvan de kosten door het dagelijks bestuur worden vergoed op basis van de feitelijk gemaakte kosten, zij het tot een maximumbedrag van € 95,- per week. Het door verzoeker genoemde bedrag van € 450,- voor onderzoek in het Radboudziekenhuis blijft buiten beschouwing omdat het verzoek om bijzondere bijstand daarop niet ziet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/da486374d82b3a4c651ca1b1c647a6f499807dd9411764b838a0918a4f4bb792 | shasum -a 256