Onder 4.2. Centrale Raad van Beroep 25 november 2014

Uit dit artikellid blijkt dat het aan het college is om de grenzen te bepalen van wat uit het oogpunt van bijstandsverlening nog wel en wat niet verantwoord is. Daarbij moet het college rekening houden met de omstandigheid dat bij zeer aanzienlijke uitkeringen de belanghebbende in een zodanige financiële positie kan komen te verkeren dat het onverkort buiten beschouwing laten daarvan niet in overeenstemming is met het minimumbehoefte- en complementaire karakter van de bijstand. Voor zover een college algemene uitgangspunten heeft geformuleerd in de vorm van beleid of, zoals hier, in de vorm van een werkinstructie betekent dit dat het mogelijk is dat het ene college een ruimere vrijstelling hanteert dan het andere. Dat is eigen aan het gegeven dat de uitvoering van de WWB is gedecentraliseerd. Appellant heeft dan ook terecht opgemerkt dat de rechter met betrekking tot de keuze die het betreffende college heeft gemaakt slechts een terughoudende toets kan verrichten. Indien betrokkene uit de uitspraak van de Raad van 17 mei 2011 heeft afgeleid dat daarin een algemene regel is gegeven voor een redelijke verdeling van het vrij te laten en het niet vrij te laten deel van een immateriële schadevergoeding, berust dit op een verkeerde lezing van die uitspraak. In die uitspraak is niet meer gezegd dan dat de Raad geen grond heeft gevonden om het standpunt van het college over het vrij te laten deel van de ontvangen schadevergoeding voor onjuist te houden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bcbdd9169e0775b88b334cfd1c6a8aa04199663985861314974e1718b1b15120 | shasum -a 256