Onder 3.1. Centrale Raad van Beroep 27 januari 2015

Appellante heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Daartoe heeft appellante aangevoerd dat met de waarnemingen in strijd met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) een inbreuk is gepleegd op de persoonlijke levenssfeer van appellante, waarvoor geen rechtvaardiging is aan te wijzen. Een concreet signaal dat de opgaven van appellante niet klopten, ontbrak. In het kader van een project “zwart werk” kan appellante niet zonder een concreet signaal worden gecontroleerd. Het college heeft bovendien ten onrechte niet beoordeeld of kon worden volstaan met een minder ingrijpend middel dan waarnemingen, bijvoorbeeld door de opgaven van appellante bij de werkgever te controleren. Het door de waarnemingen verkregen bewijs is onrechtmatig en mag niet aan de besluitvorming ten grondslag worden gelegd. Subsidiair stelt appellante zich op het standpunt dat de terugvordering moet worden beperkt tot de perioden waarop daadwerkelijk is waargenomen en onregelmatigheden zijn geconstateerd. Voorts heeft appellante een beroep gedaan op een uitspraak van de Raad van 9 oktober 2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BY0241, waaruit volgens appellante valt af te leiden dat aanwezigheid op de werkplek buiten de reguliere werktijden niet altijd hoeft te worden aangemerkt als het verrichten van op geld waardeerbare arbeid. Verder heeft appellante verzocht om schadevergoeding en aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte het college niet heeft veroordeeld tot het vergoeden van de kosten van de bezwaarprocedure. Ten slotte heeft appellante verzocht om schadevergoeding in de vorm van wettelijke rente over de na te betalen uitkering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/04ecf33706477f44864d2e5a44f92676377c3f757b712ffc7f05a2958069bb5a | shasum -a 256