Onder 4.4.5. Centrale Raad van Beroep 14 juli 2015

De gedingstukken bieden een toereikende grondslag voor het standpunt van het college dat niet alleen appellante, maar ook S in periode 2 zijn hoofdverblijf had in de woning op het uitkeringsadres. Dit volgt uit de bevindingen van het huisbezoek en de verklaringen die appellante en S tijdens dat huisbezoek hebben afgelegd. Tijdens het huisbezoek zijn in de hal petjes, jassen en schoenen van S en in de slaapkamer kleding van S aangetroffen. In de slaapkamer stond ook een campingbedje waarin de kleindochter van S slaapt als zij op bezoek komt bij S. In de badkamer stonden verzorgingsproducten van S en in twee verschillende slaapkamers lag administratie die volgens appellante van S was. S heeft verklaard dat hij het merendeel van de week, zo'n vier á vijf dagen, op het uitkeringsadres is. Op 20 maart 2013 is S met deze verklaring geconfronteerd, waarop hij antwoordde: "Ik (…) blijf bij mijn verklaring dat ik (…) het hoofdverblijf heb aan het adres [adres 1] te [postcode] [woonplaats]." Voorts kan steun voor het standpunt van het college worden gevonden in de verklaringen die twee buurtbewoners en de broer op 14 maart 2013 hebben afgelegd. De buurtbewoners verklaren beiden dat op het uitkeringsadres een man en een vrouw wonen. Deze beide verklaringen bevatten voldoende feitelijkheden. De buurtbewoners verklaren weliswaar niet expliciet dat S de man is waarover zij verklaren, maar daarvoor kan weer steun worden gevonden in de verklaring van de broer. De Raad heeft geen aanleiding te twijfelen aan de identiteit van deze buurtbewoners. Dat de broer voorafgaand aan het gehoor niet op zijn verschoningsrecht is gewezen, maakt niet dat zijn verklaring buiten beschouwing moet blijven. Het gaat in deze zaak immers om de intrekking en terugvordering van bijstand en niet om een strafrechtelijke procedure.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f7a6fac24f00069fe34c47b4a9f704d204dcfe49e5c055eb33fa16f2d67afb29 | shasum -a 256