Alinea 43 Centrale Raad van Beroep 19 augustus 2015

5.1. Appellante heeft in hoger beroep uitvoerig uiteengezet dat de verzekeringsgeneeskundige beoordeling niet op zorgvuldige wijze heeft plaatsgevonden, in welk kader zij met name kritiek heeft geuit op (de totstandkoming van) het rapport, en de daarin opgenomen conclusies, van psychiater Van Laarhoven. Appellante heeft tevens gesteld dat de beantwoording van de vraagstelling van het Uwv door Van Laarhoven inconsistent is met zijn overweging dat een activerende benadering een aanmerkelijke verbetering in het geclaimde disfunctioneren kan bewerkstelligen en dat het voor de hand ligt om appellante te indiceren voor een langere therapeutische opname. Ook heeft appellante betoogd dat het Uwv niet heeft gemotiveerd waarom hij het advies van Van Laarhoven niet heeft opgevolgd om in het kader van verplicht herstelgedrag een langere therapeutische opname als voorwaarde te stellen voor tijdelijke continuering van de uitkering, en pas daarna over te gaan tot het nemen van verzekeringsgeneeskundige beslissingen. Onder meer onder verwijzing naar informatie van psychiater F. Kaya van 16 augustus 2012 en psychiater G.J.A.M. Bakkeren van 6 maart 2014 en 6 april 2014 heeft appellante gesteld dat het Uwv haar beperkingen per 27 februari 2009 (ernstig) heeft onderschat. Meer in het bijzonder ten aanzien van de intrekking van de

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dfbadf0b5dff6fc9e418374bc976a9734d754ed9da8be4c4e70b1478024ec2ca | shasum -a 256