Onder 4.1. Centrale Raad van Beroep 23 oktober 2015

De Raad ziet zich, ambtshalve, gesteld voor de vraag of het Uwv appellant terecht in zijn bezwaar tegen de invorderingsbrief van 29 juli 2013 heeft ontvangen. De Raad komt tot een ontkennend antwoord op deze vraag omdat deze brief niet is gericht op enig zelfstandig rechtsgevolg. De verplichting tot terugbetaling was al ontstaan door het herzienings- en terugvorderingsbesluit van 23 juli 2013. Daarnaast kan de brief niet als besluit tot vaststelling van de betalingsplicht als bedoeld in artikel 4:86 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) worden gezien, omdat appellant nog de mogelijkheid wordt geboden om over een betalingsregeling contact op te nemen met het Uwv en hij over de wijze van betalen nog afzonderlijk zou worden bericht. De Raad verwijst naar zijn uitspraken van 22 april 2009 (ECLI:NL:CRVB:2009:BI3389) en van 16 april 2014 (ECLI:NL:CRVB:2014:1400). Dat het Uwv in de brief een bezwaarclausule heeft vermeld doet hier niet aan af, omdat het vermelden daarvan niet met zich brengt dat daarmee rechtsgevolgen in het leven worden geroepen. Het Uwv had het bezwaar van appellant tegen de invorderingsbrief niet-ontvankelijk moeten verklaren. De rechtbank heeft dit niet onderkend met als gevolg dat de aangevallen uitspraak in zoverre dient te worden vernietigd. Doende wat de rechtbank zou behoren te doen zal de Raad het beroep tegen het bestreden besluit in zoverre gegrond verklaren en het bezwaar tegen de invorderingsbrief van 23 juli 2013 alsnog niet-ontvankelijk verklaren. De Raad zal hierna onderzoeken of het oordeel van de rechtbank voor het overige in stand kan blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ffb0ca6929903b36ae1c7ba46b3686244299c493d70873e94b5c809c7006250 | shasum -a 256