Onder 4.3. Centrale Raad van Beroep 23 oktober 2015

De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat het gegeven dat appellant door zijn werkzaamheden bij [naam werkgever] ongeveer 33,7% méér inkomsten verwierf dan hij daarvoor aan uitkering genoot, meebrengt dat daarmee is voldaan aan hoofdregel 1 van de richtlijnen “redelijkerwijs duidelijk”. In het door appellant niet nader onderbouwde beroep op de nadere beoordelingsregels 3 tot en met 5 wordt geen aanleiding gevonden om te oordelen dat niet aan hoofdregel 1 toepassing kon worden gegeven. De omstandigheid dat het Uwv bekend was met het dienstverband van appellant maakt evenmin dat niet aan hoofdregel 1 toepassing kon worden gegeven. Ten aanzien van het beroep van appellant op de nadere beoordelingsregel 6 sluit de Raad zich geheel aan bij de overweging van de rechtbank ter zake. De rechtbank heeft in rechtsoverweging 13 overwogen dat de zinsneden uit de documenten waar appellant zich op beroept, namelijk dat “klant niet goed in staat is voor zichzelf op te komen” en dat “klant beperkte mogelijkheden in persoonlijke en sociale omstandigheden heeft”, voor het Uwv geen aanleiding hoefden te zijn om de nadere beoordelingsregel 6 toe te passen. Daarmee heeft de rechtbank kennelijk bedoeld dat de aangehaalde zinsneden niet duiden op een zodanig onvermogen van appellant in zijn persoonlijk functioneren dat het hem niet redelijkerwijs duidelijk kon zijn dat hij zijn inkomsten diende op te geven aan het Uwv. In de nadere beoordelingsregel wordt in dit verband als voorbeeld genoemd dat, in het geval betrokkene niet over zijn volledige verstandelijke vermogens beschikt, van hem niet verwacht mag worden om opgave te doen van zijn inkomsten. Daarvan is hier echter niet gebleken. De Raad is op grond van wat hiervoor is overwogen van oordeel dat de beschreven gedragslijn in het voorliggende geval op consistente wijze is toegepast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ffb0ca6929903b36ae1c7ba46b3686244299c493d70873e94b5c809c7006250 | shasum -a 256