Onder 1.5. Centrale Raad van Beroep 8 april 2016

2. De rechtbank heeft vooropgesteld dat bestreden besluit 1 is vervangen door bestreden besluit 2. Dat met bestreden besluit 2 niet tegemoet gekomen wordt aan het beroep van appellant, zodat gelet op artikel 6:19 van de Awb het beroep van appellant mede gericht wordt geacht tegen het betreden besluit 2. Voorts heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit 1 wegens het ontbreken van procesbelang niet-ontvankelijk verklaard. Vervolgens heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit 2 inhoudelijk beoordeeld. De rechtbank heeft overwogen dat de wijziging van de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant per 12 september 1994 is ingegeven door het feit dat bij de vaststelling van het maatmaninkomen ten onrechte geen rekening is gehouden met de ATV/ADV van 112 uur. Als gevolg hiervan is de arbeidsduur ten onrechte vastgesteld op 40 uur per week in plaats van 37,86 uur. Bij primair besluit van 23 juli 2010 is het maatmaninkomen opnieuw vastgesteld, waarbij rekening is gehouden met een arbeidsduur van 37,86 uur. Dit heeft geleid tot een wijziging van de mate van arbeidsongeschiktheid. Met het Uwv is de rechtbank van oordeel dat deze correctie van de arbeidsduur voor de periode vanaf 1 september 2001 heeft plaatsgevonden bij besluit op bezwaar van 21 november 2003, zodat het Uwv de nabetaling terecht heeft berekend over de periode 12 september 1994 tot en met 1 september 2001. De vraag die de rechtbank vervolgens heeft beantwoord, is of het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid voor de periode van 12 september 1994 tot 1 september 2001 terecht heeft vastgesteld op 25-35%, waarbij het enkel gaat om de herbeoordeling van het maatmaninkomen. Voorts stelt de rechtbank vast dat het maatmaninkomen en daarmee de mate van arbeidsongeschiktheid voor de periode na 1 september 2001 in dit geschil niet ter beoordeling van de rechtbank is, nu aan die periode besluiten ten grondslag liggen die thans in rechte vaststaan. Vervolgens heeft de rechtbank de nadere vaststelling van het maatmaninkomen beoordeeld. Wat betreft het basissalaris dat als uitgangspunt is genomen bij de vaststelling van het dagloon, heeft de rechtbank overwogen dat het Uwv onvoldoende heeft onderzocht wat het basissalaris van appellant zou zijn geweest op de eerste WAO-dag. De rechtbank heeft op die grond het beroep tegen bestreden besluit 2 gegrond verklaard, bestreden besluit 2 vernietigd en het Uwv opgedragen een nieuw besluit op het bezwaar van appellant te nemen. Inzake de waarderingspremie en de overige door appellant geclaimde premies, heeft de rechtbank geoordeeld dat appellant in onvoldoende mate heeft aangetoond dat hij deze (hogere) premies daadwerkelijk heeft ontvangen, zodat het Uwv deze terecht niet, dan wel niet in de mate waarin appellant dat verzoekt, bij de vaststelling van het maatmaninkomen heeft betrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d630c828c07d84e459cc4781aebf0ae1bddaee0b222b771a9c3a72bcc8fc551b | shasum -a 256