Onder 1.3. Centrale Raad van Beroep 18 mei 2016

2. Bij de aangevallen tussenuitspraak heeft de rechtbank overwogen dat het primaire besluit ten onrechte is gebaseerd op de Wmo 2015 omdat die wet ten tijde van het nemen van dat besluit nog niet in werking was getreden. Dit bevoegdheidsgebrek is echter geheeld in het bestreden besluit nu ten tijde van het nemen van dat besluit de Wmo 2015 wel in werking was getreden. Het beroep op het in artikel 8.9 van de Wmo 2015 geregelde overgangsrecht heeft de rechtbank verworpen. Nu het college de oude indicatie van 5,5 uur per week in stand heeft gelaten tot de datum waarop zij verliep, 23 maart 2015, heeft het college gehandeld in lijn met het overgangsrecht, waaruit volgt dat eerder toegekende rechten blijven voortduren na de inwerkingtreding van de Wmo 2015. Omdat het aantal uren tot 23 maart 2015 niet wijzigt en de oude toekenning afliep op 22 maart 2015 is geen sprake van strijd met artikel 1, van het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Wat het materiële recht betreft heeft de rechtbank geoordeeld dat het college onder de Wmo 2015 veel beleidsvrijheid heeft en dat het college in redelijkheid tot een collectieve maatwerkvoorziening van 78 uur per jaar heeft kunnen komen nu deze voorziening in overleg met zorgaanbieders en de cliëntenraad tot stand is gekomen. Het onderzoek van het college van de beperkingen van appellante is echter onvoldoende zorgvuldig geweest en daarom in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Ten onrechte is het onderzoek niet gericht geweest op de vraag of appellante in aanmerking komt voor aanvullende maatwerkmodules in verband met incontinentie en belemmeringen bij de wasverzorging nu daarvoor onder het oude recht wel een indicatie was afgegeven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec623635d248249ba3d5ab119483c27f5d7d7d000b9fee379b9de003c5fa7f14 | shasum -a 256