Onder 4.1. Centrale Raad van Beroep 18 mei 2016

Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat een maatwerkvoorziening in collectieve vorm op grond van de Wmo 2015 niet mogelijk is, omdat voor een maatwerkvoorziening steeds een individuele beoordeling nodig is. De Wmo 2015 gaat ervan uit dat steeds zorgvuldig wordt onderzocht of in het individuele geval ondersteuning nodig is en welke ondersteuning dat dan moet zijn. Het toekennen van een standaardvoorziening van 78 uur per jaar is daarmee in strijd. Het college heeft verder niet met objectief onderzoek aangetoond dat met 78 uur per jaar het resultaat van een schoon en leefbaar huis kan worden bereikt. De norm van 78 uur berust op een budgettaire beleidsbeslissing. Uit niets blijkt dat aan de zorgaanbieders de vraag is voorgelegd of 78 uur voldoende is voor het te bereiken resultaat. Verder heeft de voorzitter van de Cliëntenraad WMO verklaard dat de omvang van 78 uur is gepresenteerd als een voldongen feit. Eerst op 5 februari 2015 heeft een heronderzoek plaatsgevonden op grond waarvan is geconcludeerd dat er reden is om aan appellante een half uur extra per week toe te kennen. Die conclusie is echter onvoldoende onderbouwd. Daarbij komt dat appellante niet is gewezen op de mogelijkheid gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning, zoals voorgeschreven in artikel 2.3.2, derde lid, van de Wmo 2015. De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat het aan appellante is om te onderbouwen waarom zij door de toegekende hulp onvoldoende is ondersteund, nu het aan het college is om zorgvuldig onderzoek te doen. De rechtbank had niet zelf in de zaak moeten voorzien, maar had een deskundige moeten benoemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec623635d248249ba3d5ab119483c27f5d7d7d000b9fee379b9de003c5fa7f14 | shasum -a 256