Onder 3.3. Centrale Raad van Beroep 13 mei 2016

Voorts heeft zij overwogen, onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak 1, dat de WGA-uitkering van de ex-werkneemster terecht aan de werkgever is toegerekend met ingang van 1 januari 2012. Ten aanzien van het beroep tegen het bestreden besluit 1 voor wat betreft de ongegrondverklaring van het bezwaar tegen het verhaalsbesluit van 14 november 2012 en de beroepen tegen de bestreden besluiten 2, 3 en 4 heeft de rechtbank gewezen op de dwingendrechtelijke bepaling van artikel 83, derde lid van de Wet WIA, waarbij is bepaald dat het Uwv verplicht is om de uitkering te betalen aan de (ex-)werknemer indien de eigenrisicodrager dit nalaat, en eveneens verplicht is de uitkering vervolgens te verhalen op de eigenrisicodrager. Voorts heeft zij overwogen dat sprake is van bijzondere omstandigheden waarin strikte toepassing van de dwingendrechtelijke bepaling van artikel 83, derde lid van de Wet WIA zozeer in strijd is te achten met de algemene rechtsbeginselen dat op die grond toepassing daarvan geen rechtsplicht kan zijn. Zij is van oordeel dat de werkgever gerechtvaardigd heeft mogen vertrouwen op de van de Belastingdienst verkregen informatie. Hierbij heeft zij erop gewezen dat de werkgever aan zijn onderzoeksplicht heeft voldaan door bij de Belastingdienst instroomlijsten op te vragen. Deze bleken niet correct/[ex-werkneemster]/niet actueel te zijn, terwijl het Uwv leek aan te geven dat deze lijsten zwaarder wegen dan de BIER-lijsten (Bijlage Inlooprisico eigenrisicodragerschap-lijsten) die door het Uwv op verzoek worden verstrekt aan de werkgever, maar waaraan volgens het Uwv door de werkgever geen rechten kunnen worden ontleend. Voorts heeft de rechtbank belang gehecht aan het in artikel 40, zestiende lid van de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv) voorgeschreven afstemmingsmoment tussen de Belastingdienst en het Uwv inzake besluiten van de Belastingdienst tot verlening van eigenrisicodragerschap. Naar het oordeel van de rechtbank is niet gebleken dat bij de beschikking van de inspecteur van de Belastingdienst over het verlenen van het eigenrisicodragerschap aan de werkgever een daadwerkelijke en juiste afstemming heeft plaatsgevonden tussen de Belastingdienst en het Uwv, hetgeen niet (in volle omvang) voor rekening van de werkgever dient te komen. Ten slotte heeft de rechtbank van belang geacht dat de werkgever niet altijd alle besluiten, waarbij zij belanghebbende is, heeft toegestuurd gekregen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a088d2beb8473059113c5177d8316f96ea3d1146294e9ee9d78516a82b56f142 | shasum -a 256