Onder 2.2. Centrale Raad van Beroep 8 juni 2016

Bij tussenuitspraak van 19 juli 2013 heeft de rechtbank geoordeeld dat de stukken voldoende steun bieden voor de conclusie van appellant dat betrokkene in de wachttijd onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft gedaan. Betrokkene had op een veel eerder moment moeten starten met het tweede spoor. De stellingen van betrokkene dat de vertraging van het traject is te billijken door een terugval van werkneemster en besprekingen over de beëindiging van de arbeidsovereenkomst en dat zij heeft mogen afgaan op de – mogelijk tekortschietende – adviezen van haar bedrijfsarts, heeft de rechtbank verworpen. De rechtbank is betrokkene ook niet gevolgd in haar stelling dat zij met bestreden besluit 1 in een nadeliger positie is komen te verkeren. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat de opgelegde loonsanctie maximaal 52 weken is gebleven. Over de bij bestreden besluit 2 gehandhaafde weigeringen van bekorting van de loonsanctie heeft de rechtbank geoordeeld dat appellant niet kan volstaan met de vaststelling dat nog steeds geen bevredigend resultaat is bereikt en dat appellant nog inhoudelijk zal moeten toetsen of de re-integratie-inspanningen van betrokkene in het sinds september 2011 ingezette tweede spoor al dan niet voldoende zijn geweest. Om die reden heeft de rechtbank appellant in de gelegenheid gesteld het gebrek te herstellen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/806d9f65639646fd07006bab4229fa0b7679888f5b9ac4ec2fcf961e81952830 | shasum -a 256