Onder 4.2.1. Centrale Raad van Beroep 14 juni 2016

De beroepsgrond dat appellant de in 4.1 genoemde voertuigen niet hoefde te melden, omdat hij na ontvangst van de in 1.2 genoemde uitkering met zijn klantmanager G had afgesproken dat daarvan geen melding hoefde te worden gemaakt zolang de kosten van de voertuigen lager waren dan deze uitkering, slaagt niet. De rechtbank heeft terecht overwogen dat appellant deze door hem gestelde afspraak niet aannemelijk heeft gemaakt. G is tijdens de zitting van de rechtbank als getuige gehoord en heeft verklaard dat met appellant een afspraak is gemaakt over de aanschaf van een auto van de in 1.2 genoemde door hem ontvangen uitkering. Deze auto zou niet meetellen voor de vermogenstoets en wanneer hij deze zou inruilen zou ook die andere auto niet meetellen voor de vermogenstoets. G heeft verder verklaard dat appellant het inruilen van de auto wel moest melden en dat ook een meldplicht bestaat voor de aanschaf van oude auto’s. Het college heeft verder terecht aangevoerd dat het bestaan van de door appellant gestelde afspraak niet aannemelijk is te achten omdat de melding van het bezit van voertuigen niet enkel van belang is voor de omvang van het vermogen, maar ook om te bepalen of een betrokkene beschikt of kan beschikken over inkomsten uit de met de voertuigen verrichte transacties. Aan de verklaringen van

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fb5f48c0b30e620b132f7fb41835208cc63c748deb08db1a50ef9db7df968d0f | shasum -a 256