Onder 4.4. Centrale Raad van Beroep 14 juni 2016

De verlaging van 10 % van de gehuwdennorm zou volgens appellanten niet moeten worden toegepast. Onduidelijk is of appellanten daarmee een beroep doen op artikel 4, vierde lid, van de Verordening bijstandsnormen of artikel 4 van de Verordening LDT, maar in beide gevallen slaagt dat beroep niet. Artikel 4, vierde lid, van de Verordening bijstandsnormen bepaalt – kort gezegd dat de verlaging van de norm gehuwden achterwege blijft als betrokkenen de woning delen met iemand omdat diegene of een van de gehuwden verzorgingsbehoeftig is en anders aangewezen zou zijn op intramurale zorg. Appellant is hulpbehoevend, gelet op de door het UWV toegekende verhoging van de WAO-uitkering. Concrete aanwijzingen echter dat op de peildatum sprake is van verzorgingsbehoeftigheid in de zin van de Verordening bijstandsnormen, die maakt dat daarom appellanten de woning delen met hun dochter, zijn er niet. Het enkele feit dat de dochter een WAJONG-uitkering heeft betekent nog niet dat haar ouders met haar de woning delen omdat ze verzorgingsbehoeftig is. Ook blijkt niet dat de dochter bij appellanten woont in verband met de verzorgingsbehoefte van de appellant of dat één van beiden, als zij de woning niet zouden delen, aangewezen zou zijn op intramurale zorg. Daarom bestaat geen reden artikel 4, vierde lid, van de Verordening bijstandsnormen van toepassing te achten. In het kader van het toepassen van de hardheidsclausule van artikel 4 van de Verordening LDT zijn voor het bestaan van “onbillijkheden van overwegende aard” geen andere en concrete feiten en omstandigheden aangevoerd die tot dat oordeel nopen, zodat ook dat betoog niet kan slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0a5f3d912e77f62a5d2a40b564c4cb47c2c7881b5d9753d52f9708c0a505dc6a | shasum -a 256