Onder 3.1. Centrale Raad van Beroep 18 juli 2016

In hoger beroep is namens appellant herhaald dat het (verplichte) vroegpensioen van de Stichting BPFBouw (Bouwpensioenfonds) is ingegaan op 1 april 2008 en is geëindigd op 1 augustus 2013, zijnde de datum waarop appellant destijds de gerechtvaardigde verwachting had dat hij zijn aanspraak op een AOW-pensioen kon realiseren. Door de wetswijzigingen is zijn eigendom ontnomen en heeft hij een inkomensderving van bijna twee maanden, het zogenoemde AOW-gat, dat niet gecompenseerd wordt. Het Bouwpensioenfonds heeft het AOW-gat niet gerepareerd, appellant kan niet meer werken en de Tijdelijke regeling overbruggingsuitkering AOW biedt hem geen soelaas omdat appellant voor een beroep op die regeling beschikt over te veel spaargeld. De eigendomsontneming is niet gerechtvaardigd omdat de proportionaliteit ontbreekt en in het geval van appellant sprake is van een “individual and excessive burden”, nu hij tot de kleine groep AOW-instromers in 2013 behoort die in het geheel geen compensatie heeft ontvangen en het inkomensnadeel uit spaargeld heeft moeten financieren. Voorts is sprake van verboden discriminatie omdat een ongerechtvaardigd onderscheid wordt gemaakt tussen personen die zijn geboren voor 1950 en volgens het oude regime na ontslag verplicht waren met vroegpensioen te gaan dat doorloopt tot de eerste dag van de maand waarin de 65ste verjaardag wordt bereikt en tussen personen geboren na 1950 die geen gebruik hoefden te maken van de vroegpensioenregeling en de keuze hadden voor een werkloosheidsuitkering die wel doorloopt tot de nieuwe AOW-leeftijd. Voorts is sprake van verboden onderscheid tussen de groep personen die voor 1 april 2012 65 jaar is geworden en die geen last hebben van de wetswijzigingen en de groep die daarna de leeftijd van 65 jaar heeft bereikt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a61e28381189bc88c84fb25ec821b348b2d13513de1cd7d60c40cf17facaf993 | shasum -a 256