Onder 2.1. Centrale Raad van Beroep 26 juli 2016

Bij de aangevallen tussenuitspraak heeft de rechtbank geconstateerd dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft. Daartoe heeft de rechtbank het volgende overwogen. Op voorhand is het niet onaannemelijk dat betrokkene op 1 juni 2011 en enige tijd daarna de intentie had om terug te keren naar zijn woning en dat toen nog geen sprake was van een duurzame verplaatsing van het hoofdverblijf naar [adres 2] . De directe aanleiding voor zijn verblijf in [adres 2] was de omstandigheid dat hij zijn slecht geïsoleerde woning niet kon verwarmen en betrokkene heeft zich aantoonbaar ingespannen om een schoorsteenkanaal te (laten) terugplaatsen. De enkele stelling van het college dat in de gehele te beoordelen periode, vanwege de duur van zijn verblijf in Piershil, geen sprake kan zijn van tijdelijk verblijf, is onvoldoende om aan te nemen dat betrokkene zijn woonstede in [adres 1] reeds op 1 juni 2011 had prijsgegeven. Wat betreft de periode na 1 oktober 2012 kan het college worden gevolgd in zijn stelling dat betrokkene na die datum zijn woonstede niet langer in [adres 1] had. In dat verband is van belang dat de verhuurder op 1 oktober 2012 het schoorsteenkanaal had hersteld en betrokkene vanaf dat moment de verwarming weer kon gebruiken. Het lag in de rede dat betrokkene in ieder geval na herstel van dat gebrek zou terugkeren naar zijn woning. De rechtbank heeft het college in de gelegenheid gesteld het hiervoor bedoelde motiveringsgebrek te herstellen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/066709eb50e4d41404852f29c2e48f134c459ed2c118afae4695f3d8e89ded14 | shasum -a 256