Onder 1.7. Centrale Raad van Beroep 26 januari 2016

Bij besluit van 10 juni 2014 (bestreden besluit 1) heeft het college het bezwaar tegen het besluit van 2 januari 2014 ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit heeft het college het volgende ten grondslag gelegd. In het kader van de heroverweging dient te worden beoordeeld of sprake is van dringende redenen om van terugvordering af te zien. Dringende redenen kunnen slechts zijn gelegen in de onaanvaardbaarheid van de sociale of financiële gevolgen van de terugvordering. Er bestaat geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de door de verzekeringsarts getrokken conclusie. Er bestaat geen aanleiding om met toepassing van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) af te wijken van het beleid. Niet gebleken is van gevolgen die voor appellante onevenredig zijn in verhouding tot het belang van het college om uitvoering te geven aan het uitgangspunt dat fraude niet mag lonen. Uit de brief van Leemreijze valt niet eenduidig op te maken dat de klachten van appellante uitsluitend of in overwegende mate zijn of worden veroorzaakt door de vordering en het onvermogen de schuld af te lossen. Dat appellante al lang aan het aflossen is, is op zichzelf onvoldoende om de aan haar ten onrechte verleende bijstand niet verder terug te vorderen. Appellante is daardoor niet onevenredig in haar belang geschaad, waarbij van belang is dat de terugvordering door haar eigen toedoen is ontstaan en invordering van de restantvordering gebonden is aan regels die zijn opgesteld ter bescherming van debiteuren. Bij ongewijzigde aflossing van de vordering met € 62,- per maand is de vordering over 33 maanden geheel voldaan en zijn de schulden van appellante opgelost.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e4d39e56337803bf539be02e97fb920eca96005760e23f9d05cd45dce97698f1 | shasum -a 256