Onder 4.8. Centrale Raad van Beroep 13 december 2016

Een dergelijke bijzondere situatie kan hier worden aangenomen. Niet in geschil is dat de broer van appellant in de periode van 28 juni 2013 tot en met 5 januari 2014 de huur ten behoeve van de woning waarin appellant woonde rechtstreeks heeft betaald aan de verhuurder. Met de door zijn broer gedane betalingen werd volledig voorzien in bepaalde kosten die behoren tot de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan van appellant. Doordat appellant deze kosten niet meer zelf behoefde te voldoen uit de bijstandsnorm leverde hem dit een substantiële besparing op. Afstemming op de omstandigheden van appellant was daarom aangewezen in die zin dat geen algemene bijstand behoefde te worden verleend in de specifieke kosten waarin door de broer is voorzien. Door in overeenstemming met de Verordening de gemeentelijke toeslag van 20% te verlagen met 18% heeft een juiste afstemming van bijstand plaatsgevonden, nu appellant in de periode in geding geen woonkosten had (vergelijk de uitspraak van 4 maart 2014, ECLI:NL:CRVB:2014:705). Het standpunt van appellant dat hij met de bijstand niet in de noodzakelijke kosten van het bestaan kon voorzien en dat zijn broer ook daarom de huur is gaan betalen, betekent niet dat het college de bijstand niet op deze wijze mocht afstemmen. De bijstandsnorm wordt immers in beginsel geacht toereikend te zijn om in de algemene noodzakelijke kosten van het bestaan te voorzien. Appellant heeft het college eerder niet verzocht om de bijstandsnorm in zijn geval om die reden te verhogen op grond van artikel 18, eerste lid, van de WWB. Voorts is de enkele omstandigheid dat appellant niet kan rondkomen van de aan hem toegekende bijstand onvoldoende voor een verhoging van de norm.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7023cec4ff2b60c10bc396c9293689a604d0fb48c145ab4977f02f9d6a3ed119 | shasum -a 256