Onder 1.4. Centrale Raad van Beroep 18 februari 2016

Bij e-mailbericht van 9 september 2013 is appellant in kennis gesteld van de weigering hem als remplaçant aan te merken. Bij besluit van 24 juni 2014 (bestreden besluit) heeft de minister het bezwaar tegen deze weigering ongegrond verklaard. Volgens de minister is terecht geweigerd appellant als remplaçant aan te merken. Hieraan is, samengevat, het volgende ten grondslag gelegd. De in de brief van 13 juni 2013 gedane mededeling, dat appellant met ingang van 17 juni 2013 als remplaçant wordt geregistreerd, was onjuist. Die onjuistheid was voor appellant ook kenbaar, omdat in die brief tevens is vermeld dat, als er een jaar voor het einde van de functieduur geen geschikte interne herplaatsingskandidaat is geïdentificeerd, het reguliere selectieproces zal worden uitgevoerd. Omdat op de functie van appellant al met ingang van 1 mei 2013 het reguliere proces van functietoewijzing van toepassing was, is de functie van appellant na de registratie als remplaçant dan ook niet in de vacaturebank opgenomen als een functie die voor remplaceren in aanmerking komt. De twee collega’s die belangstelling hebben getoond voor de functie van appellant, werden niet bedreigd met overtolligheidsontslag en waren niet aangemerkt als interne herplaatsingskandidaat in de zin van het SBK 2012. Verder is remplaceren geen recht, maar een managementinstrument. In het dienstvak van appellant, de technische dienst, was voor functies in de rang van sergeant-majoor geen sprake van overtolligheid, maar eerder van een tekort. Aan appellant zijn geen rechtens bindende toezeggingen tot remplaceren gedaan. De omstandigheid dat de echtgenote van appellant wel in aanmerking is gebracht voor remplaceren en ook bij haar een fout is gemaakt, betekent niet dat om die reden ook het verzoek van appellant zou moeten worden gehonoreerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7577a260a7a805c823ba2b8397d51871bb2d3e9529baed62380b4631d175a67a | shasum -a 256