Onder 1.3. Centrale Raad van Beroep 30 maart 2017

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank, samengevat, het volgende overwogen. Niet in geschil is dat de toelage niet is gebaseerd op één van de gronden van de artikelen 16 tot en met 20 van het Bbp. De persoonlijke toelage is aan appellant toegekend bij wijze van extra periodiek op basis van het door de korpschef in het verleden gevoerde bestendige beleid, dat leidinggevenden bij aanvaarding van een andere functie binnen het korps in aanmerking kwamen voor een extra periodiek of, indien zij de hoogste trede van hun schaal al hadden bereikt, een toelage ter hoogte van een periodiek. De korpschef heeft ter zitting verklaard dat artikel 21 van het Bbp hier formeel geen grondslag voor biedt, omdat een daartoe vereiste regeling als bedoeld in het tweede lid van dit artikel ontbreekt. Gelet daarop heeft de rechtbank vastgesteld dat de toekenning van de persoonlijke toelage berust op buitenwettelijk begunstigend beleid. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Raad van 19 november 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BK4769, kan de toelage, mede uit een oogpunt van rechtszekerheid, nu deze niet als tijdelijk kan worden aangemerkt, alleen vanwege bijzondere omstandigheden worden ingetrokken. De in het kader van de vorming van een nationale politie afgesproken uniformering van rechtspositionele regelingen teneinde daarmee te bereiken dat politieambtenaren in dezelfde functie allen op gelijke wijze worden bezoldigd, is door de rechtbank gekwalificeerd als een dergelijke bijzondere omstandigheid. Door een afbouwregeling van vijf jaar te treffen, heeft de korpschef voldoende rekening gehouden met de belangen van appellant. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel faalt, omdat geen sprake is van gelijke gevallen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d4eaeaef538709a7e53a3737c89fe2a0f6bc5359387b2f1c8c4402872bdb242 | shasum -a 256