Onder 1.5. Centrale Raad van Beroep 4 mei 2017

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank, voor zover hier van belang, het beroep gegrond verklaard voor zover de staatssecretaris de vordering van appellante onjuist heeft vastgesteld op een bedrag van € 14.282,57 en het bestreden besluit in zoverre vernietigd. De rechtbank heeft bepaald dat de vordering van appellante wordt vastgesteld op € 18.191,57, omdat de staatssecretaris heeft erkend dat sprake is geweest van een rekenfout bij de berekening van de verbeurde dwangsommen en dat het bedrag met € 3.100,- moet worden verhoogd. Verder heeft de staatssecretaris bevestigd dat aan appellante nog bedragen verschuldigd zijn van € 160,- en € 246,- aan nog niet betaalde griffierechten en € 403,- aan rente over het in augustus 2013 nabetaalde salaris. De uitspraak treedt in zoverre in de plaats van het vernietigde bestreden besluit. Voorts heeft de rechtbank bepaald dat de staatssecretaris een inzichtelijke berekening van de aan appellante toekomende wettelijke rente opstelt. Het beroep is voor het overige ongegrond verklaard. De rechtbank is appellante niet gevolgd in haar stelling dat aan de uitspraak van de Raad van 10 september 2015 een smet kleeft vanwege een door haar gestelde integriteitskwestie en dat deze uitspraak daarom niet als leidend kan worden beschouwd in het geschil tussen partijen. Nu het hier een uitspraak betreft van de hoogste bestuursrechter in ambtenarenzaken, zijn zowel partijen als de rechtbank aan deze uitspraak gebonden. Voorts heeft de rechtbank geoordeeld dat de staatssecretaris terecht de maximale dwangsom heeft toegekend op de twee door appellante ingediende bezwaarschriften en niet - zoals appellante heeft bepleit - over zeven afzonderlijke besluiten die de staatssecretaris niet tijdig heeft genomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/18fd56ced9a1f25717ba779f45ae8bb956eae814100d2137b2eac55fb19c0a66 | shasum -a 256