Onder 4.5.2. Centrale Raad van Beroep 22 augustus 2017

16 mei 2008 blijkt dat het college appellante heeft gewezen op de verplichting melding te maken van al wat van belang is voor de verlening van bijstand of voortzetting daarvan, zo mogelijk onder overlegging van bewijsstukken. Appellante had dan ook redelijkerwijs duidelijk moeten zijn dat zij het college moest melden dat een onroerende zaak op haar naam was gesteld. De stelling dat appellante de verplichting niet heeft begrepen omdat zij de Nederlandse taal niet machtig was, kan haar niet baten omdat het onder die omstandigheden op haar weg had gelegen hulp te zoeken om daarover helderheid te verkrijgen. Uit het gehoor van 26 september 2014 volgt bovendien dat zij zich laat bijstaan door derden, omdat zij zeker wil weten wat er precies in de brieven staat. Verder blijkt uit de door appellante nader overgelegde stukken weliswaar dat appellante intellectueel beperkt is en dat zij in januari 2016 leed aan een depressieve stoornis en een posttraumatische stress-stoornis, maar hieruit volgt niet dat zij in 2011 en 2013 niet heeft begrepen wat zij tekende en de gevolgen daarvan niet overzag. Uit haar verklaring van 26 september 2014 volgt dat appellante, hoewel zij wist dat zij wijzigingen in haar vermogenssituatie moest doorgeven aan het college, de tenaamstelling niet heeft doorgegeven omdat zij het deed om haar zwager te helpen en de woning in haar optiek niet van haar was. Appellante had echter moeten beseffen dat zij daarvan opgave aan het college moest doen. De rechtbank heeft het college daarom terecht gevolgd in zijn standpunt dat appellante haar inlichtingenverplichting heeft geschonden door het bezit van onroerend goed in Turkije niet aan het college te melden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/62bf44c35918d94fab6f0df366b3b2cd26684eac838839e7a4764346a1a93cec | shasum -a 256