Onder 1.2. Centrale Raad van Beroep 15 november 2017

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Uwv het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank heeft overwogen geen aanleiding te zien de conclusie van de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet te volgen dat er geen reden is om de termijnoverschrijding op medische gronden verschoonbaar te achten. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat geen sprake was van zeer ernstige depressieve klachten, dat appellante maar weinig beperkt was en zeker niet in die mate dat sprake zou zijn geweest van een medisch onvermogen om, eventueel met hulp van een derde, adequaat te handelen. Wat appellante heeft aangevoerd en wat blijkt uit een verklaring van 7 september 2016 van psychiater dr. W.H. Lionarons is naar het oordeel van de rechtbank te summier om aan te nemen dat appellante gedurende de hele bezwaartermijn niet in staat is geweest om (eventueel met hulp van een derde en eventueel op nader aan te voeren gronden) bezwaar te maken. Daarbij heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft vastgesteld dat appellante wel in staat was op tijdig te reageren op een oproep van de verzekeringsarts van 20 juni 2016 en, al dan niet met behulp van een derde, in staat was om op 9 juli 2016 een aanvraag op grond van de Werkloosheidswet (WW) in te dienen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e08d5ce487ee63feb90b6addbe701fee4f1b73bfb860ebaef2a24ed5671fa67b | shasum -a 256