Onder 4.2. Centrale Raad van Beroep 15 november 2017

Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd over de verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding vormt geen aanleiding anders te oordelen dan de rechtbank heeft gedaan. De overwegingen van de rechtbank worden onderschreven. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft navolgbaar en overtuigend uiteengezet dat in de betreffende periode geen sprake was van dusdanig psychische klachten dat appellante niet meer in staat was voor haar belangen op te komen of iemand in te schakelen. Hij beschikte met onder meer het rapport van de verzekeringsarts en de verklaring van psychiater Lionarons over voldoende relevante informatie om deze conclusie te kunnen trekken. Het was dan ook niet nodig om appellante in persoon te onderzoeken. Het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep is niet in strijd met de verklaring van de psychiater, alleen al omdat de psychiater mogelijke hulp van derden bij het attent zijn op termijnen niet heeft betrokken. Hij heeft in dit verband terecht gesteld dat gebleken is dat appellante al dan niet met hulp in staat is geweest tijdig te reageren op oproepen en (vlak na het verlopen van de bezwaartermijn) een WW-uitkering aan te vragen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft er verder niet ten onrechte op gewezen dat appellante hulp kreeg van een nichtje dat aanwezig op het spreekuur van 20 juni 2016. Weliswaar is gesteld dat het contact met dit nichtje nadien is verslechterd, maar niet gesteld is dat dit meteen na het besluit van 21 juni 2016 is gebeurd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e08d5ce487ee63feb90b6addbe701fee4f1b73bfb860ebaef2a24ed5671fa67b | shasum -a 256