Onder 3.1. Centrale Raad van Beroep 11 januari 2018

Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de uitkering op grond van de Regeling Backpay een onverplichte tegemoetkoming betreft die de rechter slechts terughoudend kan toetsen. Al uit de naam volgt dat de kern van de Regeling Backpay uitbetaling van niet eerder uitbetaalde salarissen betreft. Met de overweging dat de Nederlandse staat blijkens de parlementaire geschiedenis (steeds) het standpunt heeft ingenomen dat de salarisaanspraken tot de financiële verplichting behoorden van het Indisch gouvernement en niet van die van de Nederlandse staat, heeft de rechtbank miskend dat de Nederlandse staat zowel voor als na de oorlog een ambivalente houding heeft gehad tegenover de autonomie van Nederlands-Indië. Er was sprake van een voortdurende financiële bemoeienis van de Nederlandse staat bij de Indische financiële huishouding. Feit is verder dat juist de KNIL-militairen, onder wie appellantes vader, hun dienst voor de Nederlandse staat moesten vervullen. De achterstallige salarissen hebben uitdrukkelijk geen onderdeel uitgemaakt van de afspraken rondom het Traktaat van Wassenaar uit 1966, zodat niet gezegd kan worden dat daarmee de verplichting tot backpay zou zijn vervallen. Dat het aan de Nederlandse staat is en niet aan de Indonesische om tot uitbetaling van de achterstallige salarissen over te gaan blijkt verder uit de verschillende regelingen die de Nederlandse staat heeft getroffen, waaronder de Uitkeringswet Indische Geïnterneerden alsook juist de Regeling Backpay. Dat de minister zelf stelt dat de uitbetaling op morele gronden plaatsvindt en daarmee onverplicht is, is niet bepalend. Appellante heeft verder aangevoerd dat de peildatum onredelijk is. Namens de minister is ter zitting van de rechtbank bevestigd dat de keuze voor de peildatum 15 augustus 2015 arbitrair is en ook

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec976aa566f78b58d62a74debf506dd38d886bb69f462d4e9e53000f4561de7f | shasum -a 256