Onder 3.6.2. Centrale Raad van Beroep 24 mei 2018

FIOD-onderzoek gestart. Ten aanzien van aanslagen over de jaren 2008 en 2009 heeft de rechtbank geconcludeerd dat appellant niet de vereiste aangifte heeft gedaan. Het gerechtshof heeft op dit punt nog overwogen dat het mogelijk is dat appellant heeft getwijfeld op welke wijze hij de betalingen op bepaalde facturen in de aangifte IB/PVV moest verwerken: als winst uit onderneming, resultaat uit overige werkzaamheden of loon. Hij heeft er echter voor gekozen niets aan te geven. Door de inkomsten uit die facturen niet op één of andere wijze in zijn aangiftes IB/PVV tot uitdrukking te brengen, wist appellant, althans moest hij zich ervan bewust zijn geweest, dat de werkelijk verschuldigde belasting op zichzelf beschouwd aanzienlijk hoger was dan uit de ingediende aangifte voortvloeide. Appellant heeft derhalve de vereiste aangifte niet gedaan, aldus het gerechtshof. Ten slotte blijkt uit de uitspraak van het gerechtshof dat appellant een Amsterdams pand, dat zijn eigendom was op advies van [N] te Curaçao, heeft overgedragen aan een zogenoemde [bedrijf] . Deze is op verzoek van appellant door [N] Management opgericht met de naam “ [Q 1] ” ( [Q 2] ). Appellant was hiervan de “ultimate beneficial owner”, wat pas bekend werd bij de belastingadviseurs van appellant nadat de FIOD een inval had gedaan. Appellant heeft een rekening bij [naam bank] Luxemburg geopend op naam van [Q 2] en is gevolmachtigde van die rekening. Appellant heeft op naam van [Q 2] facturen voor door hem verrichte juridische werkzaamheden verstuurd, onder vermelding van het rekeningnummer van [Q 2] bij [naam bank] Luxemburg. Het gerechtshof heeft op dit punt overwogen dat tussen partijen niet in geschil is dat [Q 2] niet transparant is en dat appellant zelf heeft verklaard dat [Q 2] een lege huls is, enkel opgericht om beslag op zijn privévermogen door zijn ex-echtgenote te voorkomen. Het gerechtshof acht aannemelijk dat appellant ervoor heeft gekozen [Q 2] facturen op te laten stellen en te innen om de inkomsten uit zijn werkzaamheden aan het zicht van zijn ex-echtgenote te onttrekken en daarmee zijn verzoeken om vermindering van de alimentatieverplichting kracht bij te zetten. Naar het oordeel van de Raad heeft de Kroon hieraan de conclusie mogen verbinden dat appellant de gedragingen als bedoeld in 1, onder b) heeft begaan. Dat het gerechtshof niet met zoveel woorden heeft gesproken over een onzorgvuldige administratie en de aanslagen lager heeft vastgesteld dan de Belastingdienst en de rechtbank, doet niet af aan wat is vastgesteld en overwogen over de facturen van [Q 2] , de aangiftes en de gebruikte constructie. Ook op dit punt heeft appellant zich schuldig gemaakt aan plichtsverzuim.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/249ca89e66f0fc459e02d10cec6670e019edb3cb5025b476458f9439be0955c2 | shasum -a 256