Onder 4.2. Centrale Raad van Beroep 24 januari 2018

Het standpunt van appellante zoals in hoger beroep ingenomen wordt gevolgd. Gelet op het rapport van de arts van het Uwv van 5 november 2015 is er bij werknemer sprake geweest van een bedrijfsongeval waarbij de rechterschouder en -elleboog geblesseerd zijn geraakt. Werknemer is in juli 2015 aan zijn niet-dominante rechterschouder geopereerd waarna hij twee maal per week is behandeld door een fysiotherapeut. Naar aanleiding van het ontslag zijn tevens spanningsklachten ontstaan, waarvoor werknemer op een behandelplan bij Dimence wacht. Bij deze zorgverlener is werknemer in 2011 eerder behandeld wegens depressies. De arts van het Uwv heeft werknemer weliswaar onderzocht waarbij forse beperkingen zijn vastgesteld aan de rechterschouder, echter bij het psychisch onderzoek heeft deze arts geen tekenen van depressie, onrust of concentratieproblemen kunnen waarnemen. Een huisarts van werknemer is door de artsen van het Uwv niet benaderd, net zo min als eventuele andere behandelend artsen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft naar aanleiding van het bezwaar van appellante, zoals verder blijkt uit haar rapport van 11 februari 2016, slechts dossierstudie verricht en tijdens de hoorzitting, waar werknemer niet aanwezig was, alleen een onderhoud gehad met de gemachtigde van appellante. Op basis van het uitgevoerde – beperkte – onderzoek heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet met voldoende nauwkeurigheid kunnen vaststellen wat de medische situatie van werknemer was, welke beperkingen daaruit voortvloeiden, laat staan dat daaruit zou volgen dat sprake was van dusdanig wisselende mogelijkheden of het ontbreken van arbeidsmogelijkheden dat een arbeidskundig onderzoek achterwege heeft kunnen blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/84708eafe7ab809cb442d26f9c2f52d046d6c2bd479b98a8e879e8c27b3eaebc | shasum -a 256