Onder 2.2. Centrale Raad van Beroep 11 oktober 2018

Met betrekking tot het beroep tegen bestreden besluit 2 heeft de rechtbank overwogen dat betrokkene vanaf 1 december 2013 niet meer voldeed aan de voorwaarden voor het recht op een éénouderpensioen op grond van de AOW en ook niet meer voor een recht op een AIO‑aanvulling voor een alleenstaande ouder, omdat [naam dochter] vanaf 22 november 2013 feitelijk niet meer tot zijn huishouden behoorde. Echter gezien de zeer ernstige beschuldigingen – naar achteraf is gebleken niet berustend op de waarheid – van [naam ex-partner] richting betrokkene en als gevolg daarvan het volledig verbreken van het contact met zijn dochter [naam dochter], verkeerde betrokkene volgens de rechtbank in onvoorziene en ongewenste omstandigheden, die niet tot het normale levenspatroon behoren. Weliswaar brachten die omstandigheden betrokkene niet in de feitelijke onmogelijkheid om aan de inlichtingenverplichting te voldoen, maar zij waren emotioneel zo ontwrichtend dat betrokkene niet volledig valt toe te rekenen dat hij de wijziging in de woonsituatie van zijn dochter [naam dochter] niet (tijdig) heeft gemeld. De Svb had met toepassing van zijn beleid aanleiding moeten zien, af te zien van herziening met terugwerkende kracht. De rechtbank heeft het beroep tegen bestreden besluit 2 gegrond verklaard en dit besluit vernietigd voor zover dat betrekking heeft op de herziening en de terugvordering van de AOW‑uitkering en de AIO‑aanvulling. Zij heeft zelf in de zaak voorzien door de herzieningsdatum te bepalen op 1 juni 2014 en de terugvordering te herroepen. Voorts is bepaald dat het griffierecht door de Svb moet worden vergoed.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/772e2be53b32e67c213579b0e557e94cf53eae878c701abd0f7b53ecbead1b70 | shasum -a 256