Onder 4.11. Centrale Raad van Beroep 13 november 2018

De beroepsgrond slaagt niet. Anders dan appellante heeft betoogd kan, daargelaten dat appellante niet heeft gesteld dat zij toestemming voor het verblijf in het buitenland in de periode van 20 juni 2011 tot en met 25 november 2011 heeft verkregen, uit de in het dossier aanwezige stukken niet worden afgeleid dat zij een aanvraag daartoe heeft ingediend. Verder kan uit de stempels in het Turkse paspoort van appellante, waarvan kopieën zich in het dossier bevinden, worden afgeleid dat zij op 1 maart 2013 naar Turkije is afgereisd, op 10 juli 2013 weer naar Nederland is teruggekeerd en op 2 augustus 2013 via Schiphol weer naar Turkije is afgereisd. Een stempel waaruit blijkt op welke datum zij Nederland weer is ingereisd ontbreekt in het paspoort. Tijdens het gesprek op 26 januari 2015 heeft appellante erkend dat zij van 1 maart 2013 tot en met 10 juli 2013 in Turkije heeft verbleven. Op de vraag wanneer appellante na haar vertrek op 2 augustus 2013 weer is teruggekeerd naar Nederland, heeft zij geantwoord dat dit ongeveer twee maanden later is geweest en dat ter zake daarvan geen stempel in haar paspoort aanwezig is, omdat zij toen met haar Turkse identiteitskaart heeft gereisd. Appellante heeft niet met stukken onderbouwd dat, zoals zij in hoger beroep heeft betoogd, wat zij op 26 januari 2013 over haar verblijf in het buitenland heeft verklaard onjuist is. Verder heeft appellante niet betwist dat zij in de periode van 19 april 2014 tot en met 8 juli 2014 in Turkije heeft verbleven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aebfcdcf6fde22689fe0cbbaa8b01299ba5b242d8527980976eb35f364f165a1 | shasum -a 256