Onder 4.9. Centrale Raad van Beroep 27 november 2018

Deze beroepsgrond slaagt niet. Weliswaar kan, anders dan het college heeft betoogd, de Nibud norm niet worden gezien als een absoluut minimumbedrag dat vereist is voor de betaling van de kosten van levensonderhoud van een gezin als dat van appellante, maar wel vormt deze norm, anders dan appellante heeft betoogd, een algemeen geaccepteerd richtsnoer om te bepalen hoeveel een dergelijk gezin daarvoor nodig heeft. Het betoog van appellante dat zij minder uitgaven heeft gedaan dan het bedrag waarvan het Nibud uitgaat, omdat zij nu eenmaal minder te besteden had is in beginsel plausibel. Uit de bankafschriften in de hier te beoordelen periode volgt echter dat zij maandelijks zo veel minder voor levensonderhoud heeft uitgegeven dan dat bedrag, dat dit die discrepantie niet afdoende verklaart. Het had op de weg van appellante gelegen om haar stelling terzake met objectieve gegevens aannemelijk te maken, wat zij heeft nagelaten. Het betoog van appellante dat zij ook minder uitgaven in supermarkten heeft hoeven doen doordat zij met haar gezin vaak bij haar ouders of een vriendin at leidt niet tot een andere slotsom. Zij heeft ook die stelling niet met objectieve en verifieerbare gegevens aannemelijk gemaakt. Ook de stelling dat haar ouders wel eens voor haar boodschappen betaalden heeft appellante niet afdoende onderbouwd. Op de door appellante overgelegde bankafschriften van haar ouders zijn weliswaar omcirkelde pinbetalingen bij supermarkten te zien, maar appellante heeft de stelling dat daaruit volgt dat de desbetreffende uitgaven zijn gedaan ten behoeve van het levensonderhoud van haar en haar gezin niet nader onderbouwd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/34bbadd405e7637eeb0702687a3f386f8627420791ad42699174fcb37c296453 | shasum -a 256